Un temps, com jo era jove,
passava es temps fent cançons,
i ara, amb dos esperons,
es cavall no puc fer córrer.
Rafel Ginard
Cançoner Popular de Mallorca
Transcripció edició
Vellesa
Santanyí
116
III
-Soldadito, soldadito, tú que de la guerra vienes,
¿no habrás visto mi marido por la guerra alguna vez?
-No, señora, no lo he visto, ni sé su señor quién es.
-Es un joven blanco y rubio, alto como los ciprés.
-Sí, señora, que lo he visto; su marido muerto es;
se ha muerto en Valencia en casa del Genovés.
Ha dejado en testamento que me case con usted.
-Esto sí que no lo haría, esto sí que no lo haré.
Siete años hay que espero, y siete más que esperaré.
Si a los catorce no viene, monjita me encerraré.
Y los tres hijos que tengo muy bien los condoñaré: (sic)
uno, con doña María, otro, con doña Isabel
y el más chiquitito rubio a la guerra mandaré.
Donde ha muerto su padre morirá el hijo también.
-Calla, calla, Francisquita, que yo soy tu amante esposo
que he venido de la guerra: dame un abrazo amoroso.
Vaig venir tota entristida
de s’enterro d’En Gustí.
–Mu mare, ¿no heu sentit dir
que, en morir-se un fadrí,
se sol morir una fadrina?
Margalida, en mirar-tè
una dona hi ha qui plora
que te volia per nora
i ara es seu fii és a fora;
si no torna, no pot ser.