Ses gracis te’n puc donar,
de ses vellanes que has duites:
totes són estades buides,
no n’he pogudes menjar.
Qui festeja d’amagat
mereix una punyalada;
a mi no la m’han pegada
perque no m’hi han trobat.
El romaní que hi ha nat
dins la garriga comuna,
cada mes té flor segura,
i en es maig, propiedat.