En acabar aquest redol
i aquest d’aquí darrere,
sa fauç i sa nostra aiguera
ja no aniran pus p’es sol.
Dormiu, mirai meu, dormiu;
dormiu si teniu soneta;
dormiu, prenda estimadeta,
que el meu cor teniu catiu.
Quina lluna fa tan clara,
garrideta, i vós sopau!
Jo, p’es forat de sa clau,
'ximateix vos veig sa cara.