Es meu estimat passat
cada hora muda s’amor,
i, anant per sa raó,
és meu, perque el m’he guanyat.
Una puceta i un poi
un vespre se baraiaren;
de tant que se gatinyaren,
sa puça el va fer xoroi.
Estic darrere sa porta
i no m’atur de plorar.
Un abraç heu de donar
an es meu fii, en tornar,
de part meva, si som morta.