Va durar vint-i-un dia
que a ca seva vaig anar,
i sempre la vaig trobar
que cosia una camia;
jo no sé si no en sabia
o no devia frissar.
Un cavaió en tira deu
tant si és garba com restreta.
Guardau-vos de berganteta
que en festeja nou o deu!
Ja li direu que l’enyor
i cada hora pens en ella;
que me duga una escudella
d’aigo del riu de l’amor.