Diuen que han d’haver menjada
una cortera de sal
per conèixer es natural,
i a mi me basta una uiada.
Es major consol que tenc,
plorar com som tota sola.
Miquel, ningú me consola
més que Déu omnipotent.
Mentres existesc, som mort;
estic alt i som baix;
no ho som, i faç de calaix.
Tu, amb això, cabila fort.
Un sostremort.