M’estimaria més seure
a’s costat d’una fadrina
que no aficar-me una espina
i no la’m poguessen treure.
Francina-Aina, Francina-Aina,
ton pare m’ha comanat
que em carreguis bé es sac,
que p’es camí no me caiga.
¿Quantes pedres hi ha en aquest carrer?
Jo les sé comptar molt bé:
N’hi ha una, n’hi ha dues,
n’hi ha tres, n’hi ha quatre,
n’hi ha cinc, n’hi ha sis,
n’hi ha set, n’hi ha vuit, n’hi ha nou.
Per entrar en es carrer Nou
un senyor i una senyora
que pintaven Sant Joan.
Que se giri sa més gran.