Un día una pastora se fue a pastorear.
Guardando sus rebaños, se puso a cantar:
Do re mi, fa fa fa, do re mi, fa fa fa,
do re mi fa, sol la si do, mi, re, do!
Al pasar por palacio, la Reina que la vió
le dijo: -Pastorcita, tu canto me gustó.
Do re mi, fa fa fa, do re mi, fa fa fa,
do re mi fa, sol la si do, mi, re, do!
Si tú eres buena niña, yo te regalaré
un vestido de seda, también lo bordaré.
¿Quieres vivir conmigo? Feliz tu vivirás,
guardarás mis ganados, también podrás cantar:
-Eso, señora mía, eso no puede ser,
mis padres son ancianos y me han de menester.
Juana, es botifarrons
saps que mos han agradat!
¿No saps ambe què he pensat?
Que, si te’n vas a Ciutat,
duguis neules i torrons.
T’ho barataré amb cançons;
no vui tornes: cap per cap.
Que de pena té el cor meu,
i no ho fa coneixedor!
Estar tan prop de s’amor
i no esser mereixedor
d’un “alabat sia Déu”!