Jo em creia tenir sa clau
per obrir allà on voldria,
i ara, de cada dia,
me tirau per injuria
que n’és falsa aquesta clau.
Rafel Ginard
Cançoner Popular de Mallorca
Transcripció edició
Bondat. Maldat
Maria de la Salut
560
III
Un temps me daves qualque ou
quan bé em volies, 'moreta;
i ara em dónes pa amb fonteta
fet amb vinagre tot sol.
Ai, Juan! i ai, Juan!
que va per dues vegades:
¿per què me prens ses taiades,
jo que tenc tanta de fam?
Ses teves no t’has ’cabades;
pentura se tudaran.
Mis padres me casaron siendo doncella niña
con un galán mancebo que yo no lo quería.
Y la noche de novios, el picarón se iba
con la capa terciada y la espada escondida.
Yo me fui tras de él por ver a dónde iría.
Y le he visto que entraba en casa de una amiga.
Yo me acerqué a la puerta por ver lo que dirían.
Y le estaba diciendo: -Abre, monona mía.
-Entrad, entrad, villano, entrad en la cocina,
que la cena está hecha y la carne freída.
-A ti te compraré abanico y mantilla,
y a la otra picarona palos y mala vida.-
Yo me fuí a mi casa muy triste y afligida.
Me encerré dentro el cuarto, allá triste y solita.
En punto de las doce, el picarón venía,
con la capa terciada y la esposa escondida.
-Ábreme, esposa amada, ábreme, esposa mía,
que vengo muy cansado de ganarme la vida.
-No vienes tú cansado de ganarte la vida.
¿Sabes de dónde vienes? De casa de tu amiga.
Dices que me darás palos y mala vida,
y a la otra picarona abanicos y mantillas.
No me darás tu, no, palos ni mala vida:
¡donde pasas las noches, puedes pasar los días!