Jo estic cansada d’estar
de los meus majors estreta:
sia bord, sia xuieta,
que véngui, que em vui casar.
Com veig ennigulat blau,
no gos sortir de sa casa
Al•lotes, jo som més ase
que voltros no vos pensau.
Una paraula, poc costa;
i vós no la’m voleu dir.
Jo voldria ser es mantí,
món bé, de l’arada vostra.