S’haver-me’n d’anar no planc;
només ‘ver-te de deixar.
Si no te puc alcançar,
pens que arribaré a plorar,
per tu, llàgrimes de sang.
Un vespre, devers la una,
quan me’n vaig anar a colgar,
jo vaig veure emmidonar
dues joves a sa lluna.
De ses dues, n’hi ha una
qui es `midó li sortí clar.
Si us casau per interés,
no vos casareu amb mi
perque n’hi ha un per aquí
qui té terra i té doblers.
I jo, amb sos braços només,
¿com vos he de mantenir?