S’anar i venir tant m’empipa!
Margalida, casem-mós!
Jo saps que ho trob d’engorrós,
venir en sa nit, de Païssa!
Pareixs una beduïna,
dins un sementer tan gran.
Qui mal corre, pateix fam;
qualque pic, amb fam, dejuna.
Digau, comare, digau;
¿es meu jardí com està?
Que, com hi hauran d’anar,
no haguem d’anar a cercar
fora Mallorca sa clau.