Com veig que me n’he d’anar,
es peus me tornen arrere,
que planc haver de deixar
aquesta amor vertadera.
Es batle no és cosa bona,
avorrit del Pare Etern,
va tondre es cap a sa dona
a dins es cor de s’hivern.
Es festejar, ¿saps com és?
Com sa fruita primerenca,
que amb una gelada es trenca,
s’esvauva i no queda res.