Es fonoi més preciós
se fa per ses torrenteres;
m’han agafades quimeres,
bona amor, de parlar amb vós.
Anit passada esquenada
i anit ja en torn pegar:
pens si m’hauré d’avesar
a no tenir enamorada.
No trenguis banc ni cadira
per jo, que no n'he de menester,
perque tateix no seuré
mentres ta mare no hi sia.