Sa meva amor no és tan poca
com sa que vós em teniu:
es vespre que no veniu,
tenc temor de tornar loca.
Una mata llentrisclera
que dins can Braseta hi ha:
n’hi ha mitja de borrera
qui p’es racons sempre va.
Per una dona treu poc
tenir s’homo jornaler,
perque en s’hivern sempre té
s’arrufó devora es foc.