Un temps, quan jo era jove,
tots volien segar amb jo,
perque portava sa flor
d’aquells que duen sa cóva.
Lo meu cor tan trist se viu,
que no hi puc donar passada.
Pensau en una criada
que a vostro manar teniu,
que tant d'hivern com d’estiu
passa la vida penada
perque estic enamorada
de vós, i no ho col•legiu.
Jo no el vui mestre d’ofici,
fuster ni picapedrer:
el vui pobre jornaler
que no tenga cap mal vici.