Mai sé que m’haja enyorada
en tenir s’estimat prop.
Ara m’enyor, perquè em trob
de mon amor departada.
Bé passa la vida trista
un fadrí que fa carbó:
jo us ho puc dir, bona amor,
que, per coure un sitjó,
ha un mes que no us he vista
Aqueixa qui presum tant,
que en anar a missa s’entona,
ja la passejarà estona,
a sa figa secaiona,
en es cap d’es brot, penjant!