Jo no me’n puc anar vespre,
perque encara som fadrí.
¿Que no es pot estrevenir
trobar al•lotes p’es camí
i fer-me jugar sa testa?
Hi ha qualque senyoreta
que pareix un garriguer:
cerca per omplir es paner,
o sigui, sa panereta,
i li estaria més bé
que brodàs o fes randeta
per quan l’hauria mester.
Com no en tenia,
darte’n poria,
i ara que en tenc
no en puc dar gens.
Una al•lota, quan no tenia enamorat, podia donar amor.