La falguera n’és un abre
amb molta propiedat,
i en una dematinada
ha florit i ha granat.
Ha florit i ha granat
i ha escampada la llavor.
Amor, triau-la garrida;
amor, triau-la millor.
O el sol arrere és tornat,
o és sa lluna que és sortida,
o sou vós, perla garrida,
que llançau la claredat.
En acabar de segar,
tiraré sa fauç a l’aire,
Voldria li tocàs aire
qui primer l’aixecarà.