No hi ha poma ni maçana
tan gustosa de menjar
com l’hòstia consagrada
com anam a combregar.
Sa cara duis tramudada
de blanquet i vermeió.
¿No us agrada sa color
que Déu del cel vos ha dada?
Jo som vei i mal de moure,
però en posar-m’hi no em cans.
Pots amollar an es teus cans,
que es meus conís van alloure.