Sa mare de Na Roseta
a tothom dóna clavells,
i a mi m’ha dada una rosa
voltada de pensaments.
En passar p’es teu carrer
tiraré un mocador a l’aire.
El qui t’haurà, Juana-Aina,
haurà de ser llambriner!
Un dia, semblant-me festa,
a dur aigo vaig anar,
i beure me demanà
un jove, d’una finestra.
Jo tota em vaig retgirar
i vaig tornar com a terra:
-S’aigo d’es pou i sa gerra,
tot està a vostro manar.