Oh mar blava, que ets de trista!
per temps te recordaré,
perquè te n’has duit mon bé
de davant la meva vista.
Encara que vos renteu
sa cara, d’aigo pastosa,
no vàreu néixer agradosa
i tampoc no hi morireu.
En acabar aquest redol
i aquest d’aquí darrere,
sa fauç i sa nostra aiguera
ja no aniran pus p’es sol.