S’anar i venir tant m’empipa!
Margalida, casem-mós!
Jo saps que ho trob d’engorrós,
venir en sa nit, de Païssa!
N’Esperança i sa mare
surten enmig d’es carrer:
-En Sebastià no ve…
-No ve En Sebastià encara!
Som figuera i no me manca
cap figa ni cap figó.
Déu te conserv sa vivor
per enganar-ne una altra.