¿Tan prest, senyors escrivans,
teniu ses plomes cansades?
Encara no hi heu posades
ses meves penes més grans.
Cabos, sergents, capitans
me diuen: −¿De què t’enfades?−
I jo te sospir debades.
D’es meu cor surten flamades,
bona amor, qui em causen danys.
Oh cara de diamant!
¿Tu que vols de mi un consei?
Si pel cas tens cap infant,
i té coa, taia-le-hi.
En passar p’es meu carrer
no me tornis dir “cunyada”,
perque encara jo no sé
es teu germà si m’agrada.