Homo petit i ruat,
¿què tens de mi, que tant xerres?
¿No saps que a ses teves terres
no s’hi fa llenyam granat?
Rafel Ginard
Cançoner Popular de Mallorca
Transcripció edició
Satíriques
Artà
193
II
Set puputs tenc i sa mare;
son pare, si l’agafam.
No sé com tant d’aviram
damunt sa meva espinada!
Me peguen qualque picada
que em fan anar de corbam.
Un día una pastora se fue a pastorear.
Guardando sus rebaños, se puso a cantar:
Do re mi, fa fa fa, do re mi, fa fa fa,
do re mi fa, sol la si do, mi, re, do!
Al pasar por palacio, la Reina que la vió
le dijo: -Pastorcita, tu canto me gustó.
Do re mi, fa fa fa, do re mi, fa fa fa,
do re mi fa, sol la si do, mi, re, do!
Si tú eres buena niña, yo te regalaré
un vestido de seda, también lo bordaré.
¿Quieres vivir conmigo? Feliz tu vivirás,
guardarás mis ganados, también podrás cantar:
-Eso, señora mía, eso no puede ser,
mis padres son ancianos y me han de menester.
Com te pensaràs tenir
es tord a sa bandolera,
te’n prendrà com la jonquera,
que hi ha molt de temps que espera
fuies, i no en pot tenir.