S’haver-me’n d’anar no planc;
només ‘ver-te de deixar.
Si no te puc alcançar,
pens que arribaré a plorar,
per tu, llàgrimes de sang.
Un temps, com era fadrí,
no passava més envant;
i ara, tresor guilant,
jo pas i m’entretenc tant
com s’aigo per un molí.
En arribar, es metge diu:
-¿Que sou casada, o fadrina?
Per tot hi ha medecina;
digau-me lo que teniu.