Com te’n vas a ses Pastores,
es meu cor està macilent.
I jo s’ànsia que tenc
que d’altri no t’enamores.
Puriol i peu-de-Crist
són qui m’embossen s’arada;
a sa meva enamorada
la conec amb so trepig.
Na Reülla du arracades,
puntes de rixelié.
Sa mare diu: -Jo no sé,
tant sols, qui els hi ha comprades.