Tothom me diu “Tonta, tonta!
A Ciutat, ¿què hi has de fer?”
Me’n vaig a veure mon bé;
cadascú treu el seu compte.
No tenc ànima ni cos;
qualcú en sentir-me s’assusta;
no som de ferro ni fusta
i viure un moment no gos.
Dolenta és sa meva sort,
perque, tan prest com som nat
i dic allò que he escoltat,
me fonc tot d’una i som mort.
L’eco.
Maldament sigues soldat,
jo no mud s’intenció:
sa voluntat i s’amor
tenc posada en tu, estimat.