Si jo em posava a cantar
una cançó acorada,
no hi ha criatura nada,
ni en el món batiada,
que no es posàs a plorar.
Jo segava i tu dormies
com sa llebre dins es jaç,
emperò no feies cas
que un pobre fadrí gastàs
s’escarada amb xeremies.
De porquer m’han fet oguer
i guardador de pollins.
Per passar-me més endins,
ara m’han fet femeter.