Un bover darrera es bous
sempre passa parenostros,
i en esser a ca’n Deu-sous:
per aquí se’n van es nostros.
Jo tenc faves que se corquen,
i qualcú se mor de fam;
jo vui bé an En Juan,
i an ets altres, que els enforquen!
Es pois no s’acaben mai.
Ja basta, per aquest pic.
Si no creis lo que vos dic,
mirau-vos en es mirai.