Es tord se’n va an es xibiu
perque no veu s’enviscada.
I vós, roseta encarnada,
amb sa primera vegada
que vénc aquí, ja dormiu.
Treu més un card girgoler
de dins es camp de Garonda
que sa cera que per fondre
fa dins Campos un cerer.
Margalida preciosa,
prenda de molt de valor:
en el cel sou una rosa
davant de Nostro Senyor.