Em diuen: −¿De qui dus dol?
¿Que és mort ton pare o ta mare?−
I jo dic: −No ho són encara;
és s’amor, qui no me vol!
Si los teus superiors
no em volen perque som pobra,
jo, amb sa mateixa roba,
n’he refuats de millors.
M’escriuràs, en esser mort,
d’allà on aniràs a viure,
i, si tens ganes de riure,
serà que estàs bo i fort.