Com es vol pondre es solei,
ja no és hora de cantar.
¿Saps quan has de refilar?
Com el fa d’aquell vermei.
¿Que no t’agrada es gipó,
que t’has posat marinera?
¿Vols que et digui? De darrere
pareixs un esmolador.
En entrar dins Barcelona
una carta t’escriuré,
i dedins hi posaré
sa teva poca vergonya.