Es dissabte, com veniu,
ja veniu atropellat,
i encara no us he mirat
com de davant me fugiu.
Bona nit, ma enamorada;
vaig a colgar, que tenc son:
aquell estel ja se pon
que dóna l’hora indicada.
¿Tu que no t’has de casar,
que en veure homo ja el desjectes.
A tothom trobes defectes;
i en tu, ¿que no n’hi ha?