Dau-li aigo amb una teula,
si no, amb tassonet d’or.
Oh, Toniet d’es meu cor:
cada hora et voldria veure.
Na Gomendina, encarada,
a Mina va voler anar.
Déu sap, antes d’arribar
en aquell pinar que hi ha,
si va fer alguna posada!
Estimada, anau per s’ombra,
que és pecat que aneu p’es sol;
que, si vos moriu de febre,
tant com viuré duré dol.