La lluna la bruna,
vestida de dol,
son pare li pega,
sa mare no ho vol.
Vós teniu l’aigo embassada
bona amor, i no en regareu,
perque a mi no l’am fareu
que no la m’haja pensada.
A ses coves de s’Ermita
es moros ja ho deien ferm,
que si En Sangris no se’n tem,
per ventura li farem
sa guarda d’es porcs petita.