Si jo em posava a cantar
una cançó acorada,
no hi ha criatura nada,
ni en el món batiada,
que no es posàs a plorar.
Ja sé, amor que vós direu
que som pobret d’heretat;
sa meva esquena fa blat
per pastar com vós voldreu.
Un temps li volia bé,
i ara ja me fa nosa;
per avorrir una cosa,
l’han d’encobeir, primer.