Copeo, copeo,
copeo, baix baix.
Faldetes de seda,
vestit d’escambrai.
Amic meu, no t’enamores
de fadrina d’es Llombards,
que ses llebres de camp ras
solen esser corredores.
A lo punt que arriba En Pere,
–Bon vespre! ¿Com és? ¿Com va?
¿Que heu sopat, o heu de sopar?
–Si en vols, encara n’hi ha.−
I la joveneta està
amb so mocador en sa mà
que no pot dir res, de pena.