Xineta meva garrida,
quan no te tenc a devora,
lo meu cor de tristor plora;
per viure em manca la vida.
Es moscards de Son Senyor
tenen es barram d’uiastre:
fiquen es bec dins sa pasta
i xupen sa sang millor.
Eren defora es Deiols
i jo encara festejava;
d’enamorada que estava
s’al•lota, em dava bunyols.