Tothom passa i atravessa;
i vós, ¿qué no travessau?
Estimat, si vós tornau,
encara som sa mateixa.
Si jo puc apenetrar
que tu m’hagis mermulada,
sa llengo, d’una grapada,
si puc, la t’he d’arrancar,
i la me’n duré a penjar
a un pinotell que hi ha
a subaix de sa murada,
perque amb una canonada
la tirin a dins la mar.
Es sol ja mos torna blau
la mitat per cada banda.
L’amo, ¿vós que heu de romandre,
que pareix que no frissau?