En es carrer n’hi ha una,
no dic quina ni qui no,
que ha cosit una camia
i no hi ha posat botó.
M’estiren, me banyen,
me fermen p’es cos,
me posen dins forques
per lo meu conhort.
Fan la coa, pentinant una dona.
Encara que en festegeu
una més rica que jo,
sempre he duit dins lo meu cor
que no em desolvidareu.