Com veig mon bé que se’n va
que em dóna la despedida,
jo li dic: -Cos de ma vida,
si no em deies atrevida,
t’aniria a acompanyar.
Com veig que te n’has d’anar
a l’Havana, tan enfora,
es meu cor alegria una hora
te promet que no en tendrà.
Jo me passeig per la vila
i enlloc me trob a pler;
és perquè en no veure-te
sempre t’enyor, Margalida.