Cara de rosa encarnada,
m’he aixecat i no estic bo.
S’enciam de Son Deió,
aquell que vaig sembrar jo,
té catorze pams d’alçada.
Sa cara duis tramudada
de blanquet i vermeió.
¿No us agrada sa color
que Déu del cel vos ha dada?
En sentir tro d’escopeta,
lo meu cor queda atordit.
¿Com converses tan petit,
Miquel, amb Na Figa-seca?