Sollerica, fornarica,
jo te sé un partit que treu:
aquí n’hi ha nou o deu
que et fan alerta d’un peu
perque saben que estàs rica.
Una jovençana sé
qui fa poc que s’és casada;
no té llençol ni flassada
i es llit és a ca es fuster.
Es primer vespre jagué
damunt una post rascada
i encara manllevada
que no valia un dobler.
Estimat, això està enrere,
de voler-me comandar!
Com es vicari dirà
“Tocau, donau-vos sa mà”,
jo encara puc tornar arrere.