Amb s’amiga més lleial
que tenia, m’explicava;
davant, sa cara rentava,
i darrere m’aficava
un pam i mig de punyal.
A sa meva amor passada
jo no li vui gens de mal:
Déu li do pigota i tinya,
ronya i mal de queixal.
Jo cant enmig d’es carrer,
garrida, davant ca vostra.
Sa lluna encara no és posta;
si alç es cap, la veuré.