Hòstia consagrada,
en bones mans t’has posada,
tota feta de carn i sang;
la meva ànima vos coman,
que en el cel sia portada.
Oh càliç, tan divinal,
sang preciosa de Cristo,
no permeteu que jo visca
ni muira en pecat mortal.
Los pastors que pasturaven
pasturaven los anyells
i feia una nit tan clara
que se veien ells amb ells.
Si tenia bona veu,
tot lo dia cantaria;
s’estimat me sentiria
d’es garrover de S’Hereu.