-S’altre dia em varen dir,
bona amor, que éreu casada.
-No hi ha paraula donada;
que n’hem parlat, això sí.
Jo tenc i no sé què tenc,
com un aplec en es cor.
Aina, ¿què deu esser això?
Ten de mi compatiment!
Me’n vaig a colgar, que és vespre;
jo estic a lo teu manar.
Com me sentiràs cantar,
treu es cap a sa finestra.