Cara de rosa encarnada,
m’he aixecat i no estic bo.
S’enciam de Son Deió,
aquell que vaig sembrar jo,
té catorze pams d’alçada.
Jo qui sé un niu de mussols
i tenc d’agafar sa mare.
Per aquí, Toni Fiol,
Toni Fiol, para, para.
Mare de Déu de Bonany
de devora Son Deiò,
ja em comanareu mu mare
i li direu que estic bo.