A sa meva amor passada
jo no li vui gens de mal:
Déu li do pigota i tinya,
ronya i mal de queixal.
Quan fórem davant es puig
pegàrem un toc de corn:
-Gent d’es Rafal, fora son,
que sa novia vos fuig!
M’estimaria més seure
a’s costat d’una fadrina
que no aficar-me una espina
i no la’m poguessen treure.