Estimat, absent de vós,
ningú del món me consola.
Me’n pren com la rossinyola,
que, com se veu tota sola,
canta fort i piatós.
En veure capell mutero,
ja mir si és metge o barber.
Aqueixa jove ha mester
un poc de so de pandero.
Si aquesta nit me moria
i no em pogués confessar
ni amb frare ni amb capellà,
amb vós me confés, Maria.